Hezbollah terreur in noorden van Israël.

Op maandag 21 november opende de door Syrië en Iran gesteunde terreurbeweging Hezbollah  een aanval op het noorden van Israël, met Katyusha raketten en mortieren.  In nauwelijks 5 uur tijd werden 500 mortieren en raketten afgevuurd op militaire en burgerdoelen. Daarbij raakten 12 Israëli’s gewond waarvan twee ernstig. Tientallen raketten kwamen onder meer terecht in de plaatsen Kiryat Shmona en Metula, waardoor de bewoners waren genoodzaakt enige tijd in de schuilkelders door te brengen. Tegelijkertijd stak een speciaal door Hezbollah getrainde commando-eenheid met jeeps en motorfietsen in de Har Dov regio,  de grens over om een aantal Israëlische militairen te ontvoeren, met de bedoeling ze vervolgens dood of levend, voor een uitzinnige menigte te kijk te zetten in Beiroet tijdens Libanon’s Onafhankelijkheidsdag op dinsdag 22 november. Maar de hele operatie verliep anders dan gepland. De terroristen reden in een hinderlaag van een groep paratroepers van het Israëlische leger, die aan de noordgrens zijn gelegerd. De 20-jarige David Markowitz ontwaarde als eerste de infiltranten en opende het vuur, waarbij drie terroristen werden gedood. Een vierde raakte gewond en bezweek later aan zijn verwondingen aan de Libanese kant van de grens. De bombardementen van Hezbollah werden door Israël beantwoord met aanvallen op hun posities  in het zuiden van Libanon. Volgens Israëlische bronnen had de terreurbeweging er op gerekend dat daarbij burgerslachtoffers zouden vallen. Iran zou de opdracht hebben gegeven als antwoord hierop, strategische doelen in Israël met raketten te bestoken, waaronder een olieraffinaderij, chemische installaties in Haifa, marine en luchtmachtbasis, wapenfabrieken en krachtcentrales. Israël beschikte al een paar weken over aanwijzingen dat Hezbollah van plan was Israëlische militairen te ontvoeren. De terreurgroep had een commando-eenheid van 300 á 400 man vanuit de Beqaa- vallei overgebracht naar Zuid-Libanon, compleet met Katyusha raketten en ander oorlogstuig. Dat was voor Israël al een signaal extra alert te zijn.

De Veiligheidsraad van de Verenigde Naties hebben voor het eerst de aanval van Hezbollah veroordeelt. De veroordeling kwam echter pas twee dagen nadat de Amerikaanse VN-afgevaardigde John Bolton daar sterk op aangedrongen had. Punt van kritiek blijft dat de VN-troepen die in het zuiden van Libanon gelegerd zijn,  helemaal  niets ondernemen om aanvallen van Hezbollah te verhinderen. Ook nu weer blijkt dat Unifil Israël informatie heeft onthouden om te waarschuwen voor een op handen zijnde aanval van Hezbollah. Het Israëlische Ministerie van BZ deelde afgelopen week mee dat het tijd wordt nog eens na te denken over het nut van de aanwezigheid van deze troepen.

In oktober 2000 vond een gelijksoortige aanval plaats en slaagde Hezbollah erin 3 soldaten te ontvoeren en onmiddellijk daarna te vermoorden.Deze ontvoering vond plaats in het volle zicht van Unifil, die niet ingrepen en Israël niet over hun observaties informeerden. Al vrij snel na de ontvoering werd duidelijk dat de VN militairen video-opnames hadden gemaakt en ander bewijsmateriaal hadden vergaard, waaronder persoonlijke bezittingen van de ontvoerden. Toen Israël aan de VN vroeg dit materiaal ter beschikking te stellen, beweerde de VN dat de videobanden niet bestonden en dat er ook geen ander bewijsmateriaal van de ontvoering bestond. Pas in juli 2001 gaf de VN, na lang ontkennen toe, dat Unifil militairen de ontvoering inderdaad hadden gefilmd. In een openbaar gemaakt rapport geven de VN toe beoordeling -en communicatiefouten te hebben gemaakt in de ontvoeringszaak. Uit het document bleek dat de VN ten tijde van de ontvoering bij de Sheeba Farms (zie kaartje)aan de grens met Libanon al concludeerden dat de ontvoerde soldaten, mogelijk zwaar gewond waren. Zij verzuimden echter deze informatie door te geven aan Israël. De toenmalige Israëlische minister van transport Ephraim Sneh leverde felle kritiek op de VN omdat het niets had ondernomen de ontvoering tegen te gaan.

Vrijdag 25 november vond een massale demonstratie plaats in het zuiden van de stad Beiroet, om de drie gedode terroristen de laatste eer te bewijzen. Onder luidt geschreeuw “Dood aan Israël” en “ Dood aan Amerika” trokken meer dan 10.000 Hezbollah supporters achter de kisten aan. (Zie afbeelding 1) Naast de leider van Hezbollah Hassan Nasrallah,  waren ook ministers uit het Libanese kabinet en militaire leiders aanwezig. Eerder op de dag waren de lichamen bij de grens overgang Rosh Hanikra, (zie afbeelding 2) aan het Internationale Rode  Kruis  overhandigd

Afgelopen jaar ruilde Hezbollah een gevangen genomen Israëlische zakenman en de lichamen van drie Israëlische militairen, voor 400 ‘Palestijnse’en Libanese gevangenen.

Bronnen: Arutz-7 Editor, 23 november 2005. Israel Today Newsletter 24 november2005. Israel Heute Newsletter 24 november2005. Jerusalem Newswire, 22 november 2005. Jeruzalem Post, 25 november 2005. Gamla Staff, 25 november 2005.Middle East Newsline, 1 december 2005.

VS bezitten netwerk van geheime gevangenissen
Brussel gaat de Verenigde Staten per brief om opheldering vragen over de aanhoudende stroom geruchten over geheime CIA-gevangenissen in landen als Roemenië en Polen. Onlangs kwam de Washington Post met het verhaal dat de Amerikaanse geheime dienst op diverse plaatsen in de wereld terreurverdachten ondervraagt en zelfs martelt. De CIA zou Europese luchthavens gebruiken voor doorvoer van vermeende terroristen naar geheime detentiecentra waar Al-Qaeda-verdachten zouden worden vastgehouden. De ‘kampen’ zouden door de CIA zijn opgezet, na de terreuraanslagen van 11 september 2001. De Washington Post zegt te weten welke Oost-Europese landen geheime detentiecentra huisvesten, maar publiceert de namen niet op verzoek van Amerikaanse functionarissen. Die vrezen dat dergelijke onthullingen de terrorismebestrijding in die landen en elders zal verstoren en dat die landen doelwit zullen worden van terroristische wraakacties.

Vreemd in deze zaak is dat de leiders in Brussel nu pas enige aandacht aan de affaire besteden, omdat het ANP reeds op 18-06-2004 berichtte dat de Verenigde Staten er een wereldwijd netwerk op na houdt van zeker 25 gevangenissen waar terrorismeverdachten worden vastgehouden. Temeer daar deze geheime gevangenissen alleen maar kunnen bestaan met hulp van de inlichtingendiensten van de betrokken landen. Op 22 september 2003 was Polen al in de ban van een mysterieuze landing van een Boeing 737, op de voormalige militaire basis Szczytno-Szymany, een vliegveldje diep in de oneindige sparrenbossen in noord-oost Polen.Men vroeg zich af wat dit vliegtuig midden in de nacht moest op het moeilijk bereikbare vliegveldje.  Zeker de helft van de ‘kampen’ opereren onder volledige geheimhouding. Dit zegt de mensenrechtenorganisatie Human Rights First (HRF). Bronnen binnen het Pentagon hebben op 17 november bekend gemaakt, dat sinds de aanslagen op het World Trade Center op 11 september 2001, 80.000 van terreur verdachte personen zijn opgepakt en afgevoerd naar detentiekampen om daar verhoord te worden. Daarvan zouden er nu nog zo’n 14.500 vast zitten. De familieleden van deze gevangenen hebben geen idee waar ze gevangen worden gehouden. HRF zegt veel verhalen te hebben gehoord uit Irak over mensen die werden gearresteerd en vervolgens zijn verdwenen. Alleen over de detentiecentra als Guantánamo Bay in Cuba, Abu Ghraib in Irak (zie afbeeldingen) en Bagram wordt openlijk gesproken en toegegeven dat ze bestaan maar voor de rest wordt er niets bekend gemaakt. Het leidt geen twijfel dat er een reeks van geheime gevangenissen bestaat waarover nauwelijks iets bekend is.

De Frans-Canadese verslaggever Serge Monast verklaarde midden jaren negentig in het bezit te zijn van documenten die het bestaan aantoonden van een plan voor het opzetten van concentratiekampen verspreid over Noord Amerika. Nader onderzoek toonde aan dat Monast een griezelige waarheid op het spoor gekomen was. Hij liet na zijn dood shockerende informatie na over kampen, inclusief een kaart met precieze locaties. Andere bronnen melden dat  tenminste 28 voormalige Amerikaanse legerbasis zijn opgebouwd tot federale gevangenissen en tot interneringskampen. Er is sprake van geheime ondergrondse basis en mijlenlange tunnels en grotten in Texas, Virginia en elders waar duizenden ‘tegenstanders van staat’, zonder enige vorm van proces kunnen worden opgesloten op beschuldiging dat ze een bedreiging vormen voor de nationale veiligheid.

Sinds het uitbreken van de “Tweede Palestijnse Intifada” in september 2000, wordt Israël naast de ‘Palestijnse’ terreur ook geconfronteerd met groepen zogenaamde vredesactivisten. Hun activiteiten worden volledig gecoördineerd door ‘Palestijnse’ terreurorganisaties die hen laten deelnemen aan illegale en gewelddadige acties tegen Israëlische militairen. De meest extreme van deze groepen is de door de ‘Palestijnse’ Autoriteit gefinancierde “International Solidarity Movement”(ISM). Deze club rekruteert anti-Israëlische radicalen uit onder meer Europa en de Verenigde Staten, en zend hen naar Samaria en Judea om Israëlische militaire operaties te hinderen. Ze zoeken heel bewust de confrontatie met het Israëlische leger en de lokale Joodse bevolking. Dikwijls komen ze Israël binnen op valse papieren of steken illegaal de grens over. Ze zijn regelmatig actief bij het “Anti Terreurhek”. Enige tijd geleden probeerden zij het hekwerk omver te halen bij de plaats Qalkilia, van waaruit  in het verleden vele terroristen Israël zijn binnengekomen. Zij noemen zich ‘vredesactivisten’ maar zij gedragen zich uitermate gewelddadig.  Bij het dorp Budrus was onder de activisten ook Gustav Fridolin, een lid van het Zweedse Parlement aanwezig.

Veel opzien baarde destijds de dood van Rachel Corrie op 17 maart 2003 in Gaza. Zij was door het ISM naar Israël gestuurd om in Gaza te ageren tegen de aanwezigheid van het Israëlische leger. De ISM bezit een website waarop de ene na de andere leugen over de dood van Corrie te vinden is en waarop zij als een soort heilige door de ‘vredesapostelen’ wordt neergezet.  De vrouw zou moedwillig door een Israëlische bulldozer zijn overreden. Corrie had zich opgesteld voor een huis dat dienst deed als onderkomen van ‘Palestijnse’ scherpschutters. Israël had tevens ontdekt dat er zich in het huis een tunnel bevond die werd gebruikt voor de smokkel van explosieven en wapens. Toen het Israëlische leger bezig was het huis omver te halen werd zij door een vallende muur gedood.  Onderzoek wees uit dat de chauffeur van de bulldozer de vrouw noch gezien, noch overreden had. De ‘Palestijnse’ nazipropagandamachine sprak van moord en de internationale media nam de valse berichten met de nodige gretigheid over. Daarbij bleef het niet want in elk persbericht bevonden zich uitvoerige beschrijvingen, hoe de bulldozer Rachel Corrie’s lichaam vermorzeld had en op welke gruwelijke wijze zij om het leven gekomen was. Onderzoeken wezen echter uit dat haar dood een betreurenswaardig ongeval is geweest. Corrie wordt vanwege haar acties tegen de Joodse staat, door velen in het westen als een heldin beschouwt  en is tot symbool geworden van de anti-Israël lobby.

Het ISM is niet simpelweg een onschuldig clubje, maar een stel ongekende Israël haters wiens leden actief collaboreren met terroristen. De ISM is van mening dat de ‘Palestijnen’ alle recht hebben om Joden te vermoorden. Het feit dat ze alleen naar Israël komen en niet naar andere brandhaarden in de wereld, heeft te maken met hun diepe haat jegens het Joodse volk.

Ook de Arabische bevolking in Hebron en omgeving is de aanwezigheid van deze ‘vredesactivisten’  inmiddels meer dan zat. Zo zeer zelfs dat ze de hulp van de plaatselijke Joodse leiders hebben ingeroepen. De activisten worden ervan beschuldigd de locale Arabische jeugd aan te zetten tot ongehoorzaamheid, drugsgebruik en seksuele losbandigheid. Ook blijken ze geen enkele rekening te houden met de religieuze normen van de islamitische bevolking en sporen ze de  jongeren aan de tradities van hun voorvaderen te verwerpen. “Ze komen hier naar toe onder de dekmantel dat ze ons willen helpen. Wij bieden hen onderdak maar al  spoedig worden wij geconfronteerd met  ontuchtig en provocerend gedrag” . Aldus een woordvoerder van de Arabische gemeenschap in Hebron.

Met vriendelijke groet.
Franklin ter Horst

Zie ook: www.franklinterhorst.nl